Reacties op: Slechts een beperkt deel van de popmusici is aangesloten bij de BUMA

Door: Marco Raaphorst

Marco Raaphorst — Mon, 19 Jan 2009 13:01:19 +0000

@Erwin
Mijn bedoeling was om aan te geven dat het gros van de musici niet aangesloten is bij de BUMA. Ik ben zelf ook geen lid. De BUMA verdient over mijn rug geld omdat mijn muziek op radio en tv te horen is. Maar dat neem ik voor lief. Het beeld wat de BUMA schetst is naar mijn idee dus kort door de bocht.

Door: Erwin Angad-Gaur

Erwin Angad-Gaur — Mon, 19 Jan 2009 12:45:38 +0000

Lidmaatschap van Buma en of Stemra is niet gratis; het heeft dus pas zin lid van hen te zijn als je werkelijk gedraaid wordt, veel met eigen werk optreedt of als anderen je werk uitbrengen op bijvoorbeeld Cd. Die bijdrage is ooit bewust geintroduceerd om onnodige administratie (en dus kosten) te voorkomen. Uiteraard zijn mede daardoor niet alle (pop)musici aangesloten bij B/S (ook al omdat niet alle musici componeren of teksten schrijven). Van diegenen wiens werk in de horeca en op radio of tv gedraaid wordt is uiteraard het overgrote deel wel aangesloten.
Een beetje kort door de bocht dus dit bericht…

Door: Marco Raaphorst

Marco Raaphorst — Tue, 15 Jan 2008 21:56:12 +0000

@Marcel BoerÃ©
Dat geldverdienen op basis van muziek heeft natuurlijk de historie dat de componist niet gepromoot werd en dus compensatie verdiende. Later is daar de SENA bijgekomen maar inderdaad volgens een nogal kromme regel, want het is dubbele promotie inderdaad.

@Maurice
Ook professionals maken rotzooi. Als ik kijk wat de muziekindustrie uitbrengt dan zit daar een hoop rommel tussen. Geen ziel alleen een boel poen voor marketing. Op zeker dat de grenzen vervagen. En dat is goed. Verandering!

Door: Maurice1

Maurice1 — Mon, 14 Jan 2008 21:57:08 +0000

@Marco: Ja, beleidsmakers en ‘profs’ lijken over het algemeen angst te hebben voor het verdwijnen van hun vaste criteria. Hun wereld wordt in stand gehouden door opleidingen, prijzen, opdrachten, de goede smaak, et cetera. Deze zogenaamde kwaliteitscriteria worden nu ondermijnd door het feit, dat iedereen de mogelijkheid tot publiceren heeft. Een veel gehoord argument van beleidsmakers en ‘profs’ is dan ook, dat er tussen de producten van ‘amateurs’ zo veel rotzooi zit. Dat is ontegenzeggelijk waar, maar dat kan geen argument zijn om de kunstmatige muur tussen ‘amateurs’ en ‘profs’ in stand te houden. Er worden door ‘amateurs’ juist ook hele creatieve, originele en bijzondere muziek, videos, films, teksten, et cetera gemaakt. Het aantal makers is groter geworden. Maar ook het aantal toeschouwers met een mening Ã©n een bepaalde betrokkenheid. Het is dus uitermate interessant om te zien, of en hoe de oude criteria in de komende tijd plaats zullen maken voor andere beoordelingsnormen. Vast blijven houden aan een soort godgegeven scheiding tussen ‘pro’ en ‘amateurs’ is in ieder geval niet conform de huidige werkelijkheid.

Door: Marcel BoerÃ©

Marcel BoerÃ© — Mon, 14 Jan 2008 21:22:58 +0000

Er zijn wel meer dingen niet logisch als het muziek betreft. Wil je bijvoorbeeld op tv reclame maken voor een verzekeringsmaatschappij dan moet je aan de omroep betalen, wil je reclame maken voor een liedje (door het af te spelen zodat veel mensen het horen en het plaatje gaan kopen) dan krijg je geld. Leg dat maar eens uit :)…

Door: Marco Raaphorst

Marco Raaphorst — Fri, 11 Jan 2008 20:06:03 +0000

Daar sta ik helemaal achter Maurice!

De elitaire toon van sommige professionals staat mij tegen, met name in combinatie met angst. Professionele fotografen die zich verzetten tegen Flickr. Professionele journalisten die zich verzetten tegen weblogs. Professionele videomakers die zich verzetten tegen YouTube.

Ik zeg altijd: maak maar iets goed. Da’s het enige wat je kunt doen.

Pro-am of prosumenten. Dik in orde!

Door: Maurice1

Maurice1 — Fri, 11 Jan 2008 12:42:57 +0000

Aansluitend en deels terzijde:
De vergelijking van Maarten Brinkerink vind ik erg boeiend, omdat zij grofweg aangeeft wat de verhouding tussen zgn. ‘amateurs’ en ‘professionals’ is. Ik heb hier de “Datascape cultuur” voor me liggen, een meterslang overzicht van allerlei feiten, eye-openers en vraagtekens m.b.t. cultuur, gemaakt door adviesbureau LAgroup. Hierin wordt gesproken over “Amateurkunst 2.0″. 40% van de Nederlanders bezoekt eenmaal per jaar een culturele instelling; 60% doet aan een vorm van ‘amateurkunst’ en dit aantal is snel gestegen in de laatste jaren dankzij technologische ontwikkelingen. “Het digitale domein is een vrijplaats voor creatieve uitingen geworden [...]. Hiermee is de Web 2.0-trend de grote motor van Amateur 2.0. Dit gaat zo snel dat de praktijk het beleid links en rechts passeert. Als zij relevant willen blijven, moeten cultuurinstellingen manieren vinden om deze ontwikkeling in te passen. Hef de strikte scheiding tussen professional en amateur op en maak in beleid en ondersteuning ruim baan voor pro-am.”

Door: Marco Raaphorst

Marco Raaphorst — Fri, 11 Jan 2008 08:01:26 +0000

@gurdonark yes, probably the most important part of our culture is that which is produced by ‘just’ the people. Here in Holland we have the Institute for Image and Sound (Beeld en Geluid). The most important part of their collection – this is what they say – is what amateurs have produced over the years. Video’s and photo’s of people on the streets, normal everyday life. The things professionals normally would not touch often.

I have good contact with many Flickr photographers from The Hague (Den Haag). I think those people are capturing history now as we speak. That is very important. Not often do I see these photo’s in newspapers and magazines, but I know better.

@Johan interessant artikel. Voor mijzelf denk ik heel erg aan manieren die mij niet beperken. Blokkades, zoals teveel nadenken over het geld wat je kunt verdienen. Als je iets nieuws wilt doen, dan heb je daarvoor tijd nodig. Creativiteit moet ook zonder teveel blokkades kunnen plaatsvinden.

Er valt zoveel over te vertellen. Geld is een van de aspecten van ‘beloning’. Naamsvermelding is wellicht nog veel belangrijker. Gisteren op de fiets dacht ik na over sound design. De meeste sample bibliotheken kun je tegen een laag bedrag kopen. Je hoeft dan meestal geen naam te vermelden van de artiest die bv de drumloops opgenomen heeft. Maar is dat eigenlijk niet heel jammer voor die artiest? Hij verdient dan misschien wel geld, maar blijft de onbekende musicus. Wie kent de musici van James Brown? Op internet kun je dit veranderen, naamsvermelding is hierin zeer belangrijk. En wellicht dat ik het sound design werk los van Propellerhead ook zo eens moet gaan benaderen.

Geen naamsvermelding is eigen het ontkennen van het bestaan van een musicus. Toch kiezen een hoop mensen hier voor in ruil voor geld. Het trucje van alle grote bedrijven; afkopen op basis van geld. Hierin zie ik grote verschuivingen, althans voor mijn werk en dankzij internet. Elke maker kan zich meer profileren dan ooit tevoren. En al helemaal de mensen die in de oude media op de achtergrond blijven: cameramensen, editors, componisten etc. Via een weblog kunnen je andere vakbroeders bereiken. Of je nu cameraman bent, editor of componist. Volgens mij staan we nog maar aan het beging van het fenomeen webloggen.

Door: Johan

Johan — Fri, 11 Jan 2008 00:51:36 +0000

aardig berichtje van vandaag. Bezorgde biznizz!

http://www.macworld.co.uk/digitallifestyle/news/index.cfm?RSS&NewsID=20103

Door: gurdonark

gurdonark — Thu, 10 Jan 2008 22:26:53 +0000

I think that the new culture of music-makers are now beginning to realize that they constitute a culture all their own larger than the commercial music creation culture. With that realization will come inevitable change–and improvement.