Kun jij je voorstellen dat je niets hoort bij wat je ziet?
Omgevingsgeluid is er altijd. Waarom zou je daar muziek aan toevoegen?
Daarom dwong Dogma 95 van Lars von Trier in 1995 voor een groep filmmakers het volgende af:
Geluid dient nooit los van de beelden te worden gemaakt, of andersom. (Muziek mag niet worden gebruikt, tenzij aanwezig waar de scène wordt gefilmd.)
Festen is zo’n film. Zonder muziek. En toch zul je dat niet missen. Het is wat het is. Een meesterlijke film.
Een ander voorbeeld, wat dichter bij huis: Paradiso Stills:
Paradiso Stills, waarin Marc Geerards door de Amsterdamse fotograaf Max Natkiel gefotografeerde personen heeft gevraagd opnieuw voor de camera te staan, maar ditmaal een filmcamera. Deze ‘fotofilm’ is een soort bewegend fotoalbum. Honderd maal wordt een zwartwitfoto zonder geluid getoond die, op een enkele uitzondering na, even later overvloeit in een bewegende kleurenfilmopname met geluid van diezelfde mensen twintig à vijfentwintig jaar later, in vrijwel dezelfde uitsnede maar dan niet meer in Paradiso, doch in een omgeving die zij zelf hebben verkozen en die iets over hen laat zien.
Ik zag hem zo’n 1 1/2 jaar geleden in De Balie. Een geweldige film.
Pingback: oorverdovende stilte | Melodiefabriek