In mijn blogpost over Words, mijn reblog van Radiolab, kwam een zeer bijzonder fragment voorbij. Iedereen moet hem horen, vind ik. Vandaar dat ik hem hier post losgesneden van de rest.

De neuroanatomiste Jill Bolte Taylor kreeg eind ’96 een beroerte en werd zo zelf ervaringsdeskundige. Haar perceptie van tijd en taal raakte ze een tijd lang kwijt. Ze voelde zich een met alles om haar heen. Waarschijnlijk op eenzelfde manier als baby’s. De tijd of de dingen die ze zag gaan duiden, leek geen nut te hebben. Als je Jill Bolte vraagt of ze niet stiekem terugverlangt naar die periode vol verwondering en zonder duiding dan begint ze te huilen.

Ik raad je aan om de hele podcast te beluisteren omdat duidelijk wordt dat taal nog veel meer doet dan je zou verwachten. Maar voor nu, luister naar de korte quote die ik eruit gehaald heb:

“All a person is, is in the end, just a story” – excerpt Radiolab (mp3)

Referenties

• (reblogged) Radiolad Podcast: Words

Kunnen we ons een wereld zonder woorden voorstellen?

Words (mp3)

WORDS van Everynone op Vimeo

Referenties

• Radiolab – Words

Vorige week had ik het er nog over. Dat ik vroeger een periode steevast naar een rockcafé ging als ik op zaterdag uitging. Dat rockcafé was donker, met donkere figuren, met goede rockmuziek en een heel klein barretje en klein podiumpje achterin de hoek waar je kon dansen. Of headbangen. Ik leerde daar denk ik Led Zeppelin kennen. En Steppenwolf met Magic Carpet Ride. Van die psychelische muziek waarvan je helemaal in trance raakte tijdens het dansen. Daar had ik nimmer soft of hard drugs voor nodig. Er werd daar überhaupt niet gedeald; men kon volstaan met een pul bier en een goed gesprek en goede muziek.

In het danscafé verder het centrum in kon ik tot in de late uurtjes dansen op beatmuziek. Het enige nadeel was dat als je per ongeluk iemand aanstootte je een peuk in je nek verwachten kon. Of als je iets zei tegen de kerel die achter je stond te duwen kon je even later een vuistslag op je hoofd verwachten. Het was ook tevens de laatste keer dat ik daar ging dansen.

Als ik vertelde dat ik uitging bij het Kaatje, dat rockcafé, keek menig vriendin of kennis me met argusogen aan. Wenkbrauwen werden gefronst en er werd gestotterd. Hadden zij nooit verwacht, dat ik dáár uitging. Daar kwamen toch van die Hells Angels? Van die leren broeken, lange haren types met grote doodskopringen? Het werd meteen geassocieerd met ruw en grauw en … zo niet als ik. Hoe kon een jongedame met klassiek ballet achtergrond en brave uitstraling juist dáár gaan dansen en zich de hele nacht vermaken?

Het is dus blijkbaar de associaties die mensen met muziek hebben wat mij enorm fascineert. Dat de student op ballenmuziek danst en op zondag naar Mahler luistert. Of dat het gemiddelde inkomenshuishouden niet naar Mahler kán luisteren maar naar André Hazes. Of dat de geleerde absoluut geen Police platen in zijn bezit heeft maar liever Bach op zet. Laat staan van de Toppers. …

Misschien is muziekvoorkeur iets divers. Hoewel ik ontzettend genieten kan van Etta James op zondag, en als ik huishoudklusjes doe flinke rockmuziek draai, maar enorm in vervoering raak als ik folky Joshua Radin of Sonya Cotton hoor, en meedeins op Steppenwolf’s Magic Carpet Ride, denk ik dat muziek vooral bij je stemming past. En jij bent ook niet altijd ongeduldig, moe of uitgelaten. …

Een gastblog van mijn vriendin Karin.

Referenties

• Steppenwolf – Magic Carpet Ride (video)

Soms koop je boeken. Handboeken. Met tips als doe dit, doe dat. Maar daar leer je eigenlijk geen donder van.

Eigenlijk leer je alleen maar als je de dingen die je bedenkt ook gaat uitvoeren.

Eigenlijk leer je alleen maar als je je eigen regels en die van anderen durft te breken.

Eigenlijk leer je alleen maar als je valt en weer opstaat.

Eigenlijk leer je alleen maar als je nogmaals valt en weer opstaat.

Eigenlijk leer je alleen maar als je niets aanneemt van een ander maar het zelf probeert.

Eigenlijk leer je alleen maar als je al die boeken gewoon weggooit.

En ook nooit meer koopt.

Elke zaterdagavond een letter uit mijn muzikale ABC.

Wetenschap. Is muziek wetenschappelijk te onderbouwen?

Muziek zet het lijf in beweging

Sommigen denken dat muziek, en je ziet het eigenlijk al bij baby’s, het lijf in beweging zet. Dat denk ik ook. Muziek heeft eigenlijk altijd al beweging in zich, heeft namelijk een ritme. Muziek zet goeie filmmuziek beelden in beweging. Bij slechte filmmuziek treedt daarom een remmende werking in. Het vloeit dan niet samen, vormt een tegenbeweging. Bij het maken van bijvoorbeeld leadermuziek zie ik met name dat als mijn vak; de muziek naadloos laten aansluiten op de beelden. Als in een dans. Als een zwerm vogels. Als het golven van de zee.

Muziek zet ons lijf in beweging. Letterlijk. Dat is nogal wat. Mensen beginnen op muziek ineens te bewegen. Heeft muziek dan eenzelfde soort functie als ons hart? Vormt het een soort 2e hart? Of ligt het meer voor de hand om te zeggen dat muziek juist ons hart in beweging zet? En zo de hele handel, ons hele lijf? Is het daarom dat muziek ons, zoals we zo mooi zeggen, echt ‘raakt’? Een soort pacemaker op afstand en zonder batterijen? Alsof we door donderslag geraakt zijn raken we ineens actief. Omdat er ergens muziek klonk.

Muziek is zelf ook beweging. En zet ook jouw lijf in beweging. Het is eenvoudiger om mee te bewegen dan het tegen te gaan. Het tegenwerken kost je energie, meebewegen laat je meegolven op de energie en versterkt jouw bewegingen. Versterkt ook jouw denkpatronen. Je zult je oren moeten bedekken als je er niet door geraakt wil worden.

Muziek op een ritme van noten, op het ritme van de taal. In hetzelfde ritme als alles op aarde, ons hart, de golven die uit de zee komen. Een kind gaat meebewegen wanneer moeder zingt, wanneer er muziek klinkt. En het troost het kind. Dat liedje dat moeder vroeger altijd zong dat herinneren we ons. En laat ons nooit meer los. Omdat het ons hele lijf raakt, telkens weer. Als een warme zon op de huid, als de smaak van lekker eten. Van sommige muziek krijgen we kippenvel, laten we direct de tranen vloeien, wordt een diep gevoel van binnen geraakt. Als elektriciteit op afstand. Als aanraking op afstand.

Muziek geeft rust

Als muziek ons in beweging zet, kan muziek ons dan ook rust geven? Was het drama tijdens de Duitse Love Parade te voorkomen geweest door rustgevende muziek te draaien bij de ingang, in die donkere tunnel?

@AF_Photography maakte mij erop attent dat ze dat in Japan allang doen. Zo klinkt er op drukke metrostations Ambient muziek. En zijn er vogelgeluidjes op de perrons te horen.

Muziek kan ons opfokken en ook tot rust brengen. Muziek kan een helende werking hebben. Toch zien we muziek teveel als amusement en daarmee doen we het te kort. Muziek gaat veel verder dan dat. De juiste muziek brengt mensen in beweging, de verkeerde muziek breekt het juist af. In welke situatie zouden we dat niet willen toepassen? In vrijwel elke situatie lijkt mij. Daarbij heb ik niet gezegd dat er ook nooit stilte mag klinken, want naar mijn idee is dat essentieel om van het effect van muziek te kunnen blijven genieten. Stilte, energie in rust.

Muziek is tenminste even belangrijk als hoe dingen eruit zien, of hoe het ergens ruikt. Sterker nog: muziek is belangrijker dan die aspecten. Het meest ongrijpbaar maar het enige dat ons echt emotioneel ontroert, het enige dat ons hele lijf in beweging zet, ons vervult van angst als we naar een film kijken, zelfs met de ogen gesloten.