foto: Marco Raaphorst / CC BY 2.0

Vroeger zat men bij elkaar in 1 gebouw omdat de ene medewerker een brief tikte, dat in een bakje ‘post-uit’ legde en vervolgens door een medewerker van De Postkamer werd bezorgd bij de betreffende persoon van een andere afdeling. Als je iets met P&O moest doen, dan hoefde je de trap maar naar beneden te nemen, links de gang in en dan de 3e deur rechts te nemen. Goh, wat vonden we dat handig, alle medewerkers in 1 pand onderbrengen! Hoe kostbaar en niet efficiënt is dat te noemen, tenminste heden ten dage. Hoe vaak had je per week P&O nodig? Of moet ik vragen hoevaak per maand, of per jaar misschien? Met sommige afdelingen en mensen uit Het Kantoor had je helemaal nooit iets te maken.
lees verder →

Mijn dochter Puck was al geboren. Ze lag in de buggy. We waren in Haarlem. Ergens dicht bij het station. Ik beluisterde hem daar op de hoofdtelefoon. Ik wilde hem. Die eerste van Spinvis.

De frisheid zat erin. De onafheid. De weeffouten had ‘ie in het tapijt laten zitten. De iele gitaartjes. Een stem als een schommel. Een man in Nieuwegein had er jaren op zitten zwoegen en dit was zijn hoogtepunt. Beter kon ‘ie niet. Maar hij had alles mee. De pers enzo.

Spinvis klom uit de klei op het juiste moment. Rechtstreeks vanaf die zolderkamer naar het podium van Crossing Border.

Zijn sounds gebruikte ik ook. Bijvoorbeeld dat Farfisa orgel. Reason. Iedereen werkte daarmee in die tijd.

Als je het dan hebt over inspiratie, ja die 1e Spinvis inspireerde mij.

Dus kocht ik de OOR van deze week. Met een Spinvis die terugkijkt op zijn eerste plaat. De naam van mijn oude band, MAM, valt.

Popmuziek gaat nooit dood. Want de perfecte popsong is nog steeds niet geschreven. Ik heb er zeker 15 klaarliggen die nog opgenomen moeten worden. Al is het alleen om daarmee de driehoek Tilburg, Nieuwegein, Den Haag passend te maken…

Omdat ik tijdens deze dolle weken mijn doelgroepen bedien, wil ik het vandaag over inspireren hebben.

Zelf had ik er nog nooit bij stilgestaan. Dat wat ik doe inspirerend voor anderen kan zijn. Als iemand mij weleens vroeg wat ik wil met mijn weblog of wat mijn doel is met het geven van een lezing of een masterclass, dan kwam vaak de term Kracht naar boven.

Maar goeds, je zou het ook Inspireren kunnen noemen. Dat je door mijn verhaal denkt: laat die Raaphorst lekker De Enge Ziekte krijgen! Waarna je vervolgens iets gaat doen waarvoor ik misschien wel de aanzet gegeven heb. Wellicht precies het tegenovergestelde van wat ik beweer. Lekker eigenwijs. Geen volgeling. Zelfs bij de Daila Lama krijg ik daar enorme jeuk van. Geen mens is een heilige. En noemt iemand zichzelf zo dan leidt ‘ie aan grootheidswaanzin. Maar dat terzijde.

Je kunt trouwens beter lummelen dan doelen nastreven. Inspiratie of niet. Van doelen nastreven kun je heel sjagerijnig worden. Want veel doelen haal je niet en bij sommige doelen denk je 1 seconde later: what’s next? Probeer maar eens een berg te beklimmen. Eenmaal op de top denk je misschien ‘kut, we moeten ook nog terug’ of ‘wat een smog!’ of ‘shit, ik mot pissen’. Dan kun je maar beter met je pik in het zand gaan liggen met een blik op de zee en beseffen dat de Noordzee een oerkracht heeft waar jij niet tegenop kan. Dat je daar echt wel eerst even wat peper voor in je reet moet stoppen. Dat je om dat te bereiken vooral niet moet luisteren naar mensen die je vertellen dat je alles volgens De Bewezen Paden moet doen. Nee, tijdens dat lummelen, kijkend naar de Noordzee hoop ik dat je voelt dat jij net zo krachtig kunt zijn als die zee. Dat jij die zee bent. En dat het simpel is. Overtuigd. Blind. Omdat het goed voelt. De JIJ in het verhaal. Niet dat halfzachte verhaal van anderen. Dat veilige verhaal. Dat verhaal dat je doet voelen dat jij minder bent dan die heilige. Dat je ellende moet zien te voorkomen. Dat het je zal breken in plaats van sterken.

Dat het eb beter zou zijn dan de vloed.

(foto: carolune / licentie: Creative Commons BY-SA)

Vergeet het maar, inspiratie bestaat niet.

Inspiratie is namelijk gewoon het krijgen van een idee. Iedereen heeft weleens een idee. Bijvoorbeeld door te besluiten de bank een meter te verplaatsen.

Je kunt er ook niet op wachten. Het is er altijd. Het enige dat het verlangt is arbeid. Aan de slag gaan.

Het idee kan zijn: laten we met ons bandje 3 weken een studio boeken. Want denk je nu echt dat een bandje pas een studio belt als ze geïnspireerd zijn? Nogmaals, dat bestaat gewoon niet. Het begint met een klein idee, je gaat aan de slag en voor je het weet heb je een stukje muziek. Als jij dik tevreden bent, met dikke armen zit te kicken, dan is het goed. Wat anderen ervan vinden is niet zo interessant. Jij hebt gelijk, anderen niet. Tenzij zij ook iets maken. Maar goeds, dat terzijde. Is iets voor een volgende keer. Een blogstuk over kwaliteit (tja, zal het bestaan?).

The Beatles zaten vrijwel elke dag in de studio. En geloof me, ik weet waar ik het over heb. Ik heb het boek The Complete Recording Sessions gelezen. Elke dag in Abbey Road spelen en experimenteren. Prutsen. Pielen. Bij kinderen noemen we dat spelen. Het gekke is in de muziek dat muziek ook Gespeeld wordt. Geeft te denken, toch?

Ja, ik heb gewoon gelijk. Zo zit het: inspiratie bestaat niet. Gewoon aan de slag gaan en niet zeiken, punk!

Dit alles naar aanleiding van:

@Raaphorst Je hebt veel inspiratie de laatste tijd?

(tweet)

(CC BY foto: House Of Sims)