Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig – soms meermalen per dag – nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven. Wie een weblog bezoekt, treft dan ook op de voorpagina de recentste bijdrage(n) aan. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog. Meestal gaat het dan om tekst, maar het kan ook om foto’s (een fotoblog), video (vlog) of audio (podcast) gaan. Weblogs bieden hun lezers ook veelal de mogelijkheid om – al dan niet anoniem – reacties onder de berichten te plaatsen of een reactie via een Trackback-mechanisme achter te laten.

Het is het persoonlijke of juist het gespecialiseerde karakter dat weblogs interessant maakt voor bezoekers.

(Weblog – Wikipedia)

Zie je, een blog is persoonlijk. Draait dus WEL om mij … gaan we weer …

2000, ontdekt Blogger

In het jaar 2000 kwam ik in aanraking met weblogs. Ik werkte bij multi-mediabedrijf Madocke als programmeur en audio designer toen ik Blogger ontdekte. In die tijd volgde ik met name Amerikaanse blogs op het gebied van webtechniek. Bijvoorbeeld die van Jeffrey Zeldman. Blogger stelde iedereen in staat om hetzelfde te doen. Geweldig vond ik het en met mij veel andere van mijn collega’s.

In die tijd bouwde ik mee aan grote CMS-systemen. Zo was ik zelf onder andere verantwoordelijk voor het bouwen van een forum en database-koppelingen met Flash (dat was nogal wat). Functionaliteiten om plaatjes te uploaden en dergelijke bouwden wij ook in. CMS was het toverwoord. Over blogsoftware had nog geen klant het. Ik vond bloggen toen al direct leuk. Maar ook bij mij ging het kwartje (nog) niet vallen om dat ook zakelijk in te zetten.

De directeur vroeg zich een keer af of ik misschien tijdens werktijd mijn blog zat te updaten. Hij las mijn blog en constateerde vreemde tijdstippen waarop ik iets postte.

Van die oude collega’s ken ik overigens niemand die ook is gaan bloggen, met uitzondering van Stefan.
lees verder →

In het kader van mijn lezing Blog or Die! een serie artikelen over het fenomeen blogs.

Welkom in het digitale tijdperk. Neem een voorbeeld aan de jonge generatie. De makers. Ze consumeren èn gebruiken het internet om hun mening te geven, om foto’s en video’s te maken.

Eerlijke authentieke zelfexpressie daar draait het om.

Jij bent je blog!

Vertel dus eerlijk en authentiek jouw verhaal. Maak het persoonlijk door een mening te geven, door jouw ervaringen tegenover iets te stellen. Misschien gaan sommige dingen helemaal niet goed. Vind je dat je fouten maakt. Dat je zoekt. Schrijf het maar op. Allemaal. Liefst elke dag. En wees eerlijk, naar jezelf en naar je lezers. Schrijf over je gevoelens. Zorg dat je er bent. Hier, in het nu, jij!

En jij bepaalt zelf wat je wel of niet wilt publiceren. Je hoeft echt niet alles te vertellen. Je bent je bewust van andermans privacy en schrijft alleen over zaken die je ook face-to-face zou bespreken met de ander. Je geeft jouw mening en je staat open voor kritiek. En je bent niet bang dat sommige mensen het misschien niet met je eens zullen zijn. Als je iedereen wilt pleasen dan kom je nergens, dat weet je.

Uiteindelijk moet een blog een emotie opwekken. Moet het echt iets met de lezer doen. En als het dat niet doet, vette pech, dan gaat de lezer weg om vervolgens nooit meer terug te komen …

door internet zijn we gelijkwaardiger geworden. de middelen en kanalen zijn voor iedereen bereikbaar.

(bron: mijn reactie op ‘Laurens Verhagen (NU.nl): Ik twitter, dus ik ben‘)

Ik heb een blog dus ik besta. Ik ben mijn eigen omroep. Ik kan doen wat ik wil. Ik ben mezelf. Ik tik mijn eigen teksten. Ik maak mijn eigen muziek. Ik kies mijn eigen onderwerpen. Ik leer. Ik maak fouten. Ik maak nog meer fouten. Ik maak nog veel meer fouten. En ik ga maar door. Ik ga altijd door. Ik geniet. Ik wil meer. Ik wil niet meer stoppen. Ik wilt nooit meer stoppen. Ik weet het: this is tv man. Ik weet dat ik alles kan en dat alles mag. Ik ben aan de macht. Ik heers op mijn domein. Dus ik ben.

This is controversial, but here goes: if you’re remarkable, amazing, or just plain spectacular, you probably shouldn’t have a résumé at all.

If you’ve got experience in doing the things that make you a linchpin, a résumé hides that fact.

A résumé gives the employer everything he needs to reject you. Once you send me your résumé, I can say, “Oh, they’re missing this or they’re missing that,” and boom, you’re out.

En met een blog, heb je een CV eigenlijk helemaal niet nodig. Een blog is een bundel wonderlijke zaken van een maker, een creatieve maker. Persoonlijk en uitgesproken. Een linchpin. Naar het gelijknamig boek van Seth Godin.

Bovenstaande citaat is afkomstig uit dat boek. Aanrader!